هدف اصلی این پژوهش بررسی نظر معلمان د مورد آموزش تلفیقی کودکان استثنایی و عوامل موثر در این نوع آموزش بود. برای این منظور 488 نفر معلم مدارس عادی و81 نفر معلم مدارس استثنایی به صورت نمونه گیری خوشه ای چند مرحله و116 معلم تلفیقی به روش نمونه برداری در دسترس انتخاب شدند. ابزار پژوهش به صورت دو پرسشنامه محقق ساخته شامل پرسشنامه جمعیت شناختی و پرسشنامه نظر سنجی معلمان تهیه گردید. پرسشنامه نظر سنجی معلمان در سه فرم خاص ساخته شد.همسانی درونی و قابلیت اعتماد پرسشنامه نظرسنجی به روش باز آزمایی مورد ارزیابی قرار گرفت. نتایج نشان داد که از نظر معلم ها آموزش روش های تدریس ویژه مهمترین نیاز آموزشی معلمان تلفیقی است. همچنین محدود کردن تعداد دانش آموزان کلاس بهترین نوع حمایت از معلمان تلفیقی محسوب می شود. از سوی دیگر دیدگاه معلم های استثنایی تحصیل کرده در رشته های علوم تربیتی،معلم هایی که در دوره آموزش تلفیقی شرکت کرده بودند ومعلم های مقاطع ابتدایی و متوسطه نسبت به آموزش تلفیقی به ترتیب مثبت تر از نگرش معلمان عادی،غیر علوم تربیتی، حضور نایافته در دوره آموزش تلفیقی ومعلم های مقطع راهنمایی بود.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (pdf) مراجعه فرمایید.

آموزش فراگیر به عنوان روش کارآمد در سال های اخیر بصورت فزاینده ای مورد توجه قرار گرفته است. فراهم کردن امکانات آموزشی و پرورش یکسان برای تمام کودکان جامعه از اصول مسلم نظام آموزشی کشور ما است. نظام آموزشی پس از نهاد خانواده بیشترین اثرگذاری را بر رشد فرد دارد. دو رویکرد کلی بر این اساس وجود دارد که رویکردی که به ارائه خدمات به تمامی افراد جامعه به گونه ای می پردازد که هیچ فردی از بستر عادی جامعه جدا نشود روش مناسب شناخته می شود. با روند رو به کاهش جمعیت کشور و نیاز به نیروی کار در آینده می توان از کودکان با نیاز ویژه و توانایی های آن ها در جامعه استفاده نمود براین اساس باید توجه ویژه به آن ها صورت گیرد. روش انجام مطالعه از نوع تحلیلی می باشد. مروری جامع با کلیدواژه های کودکان استثنایی، مدارس تلفیقی، آموزش فراگیر در پایگاه های Google scholar، Since direct، Iran medex، SID، Mgiran با تاکید بر پژوهش های داخلی انجام شد. یافته ها نشان از نگرش منفی معلمان در جذب و تحت پوشش قرار دادن کودکان با نیاز ویژه دارد که مانع اجرای طرح فراگیرسازی است.کلاس های شلوغ، عدم فضاسازی مناسب، کمبود خدمات توانبخشی و نظارت ناکافی بر روابط منفی هم سالان از موانع دیگر است. البته پژوهش ها محدودیت هایی من جمله توجه به گروه آماری خاص و بررسی مراحل ابتدایی اجرای مطالعه داشته است، در مجموع نیازمند اجرای طرح در همه مراکز و سپس پیگیری چالش های آن، ضروری است به معلمان عادی و رابطین آموزشی و پرورشی آموزش داده و مشکلات آن ها حل شود نگرش آن ها اصلاح شده و از همکاری والدین نیز استفاده نمود.